W 1726 opracował mapę Kamczatki. W 1728 został wyznaczony dowódcą ekspedycji badawczej, na czele której dopłynął z Jakucka do ujścia Leny. W 1730 wyjechał bez zgody władz cerkiewnych do Moskwy, celem złożenia raportu ze swych podróży na Kuryle i do Japonii. Raport ten był wydany drukiem w Moskwie w 1730 roku, a następnie był tłumaczony w Europie Zachodniej. W uznaniu zasług powtórnie mianowano Kozyriewskiego głową cerkwi na Kamczatce, jednak metropolita Tobolska złożył skargę na ucieczkę Kozyriewskiego i przypomniał sprawę zabójstwa Atłasowa. W konsekwencji wszczęto nowe śledztwo i tortury, zakończone wyrokiem śmierci. Kozyriewski zmarł w więzieniu przed egzekucją.
Imieniem Iwana Kozyriewskiego nazwano wioskę liczącą 1500 mieszkańców w środkowej Kamczatce założoną w 1958 – Kozyriewsk (Козыревск), będącą znaną bazą turystyczną przy wyprawach na Kluczewską Sopkę oraz rzekę Kozyriewkę długości 222 km, będącą dopływem rzeki Kamczatki i grzbiet górski Kozyriewski Grzbiet (Козыревский хребет) w rejonie Kozyriewska.
Bibliografia W.W. Bogdanow. Badacz Kurylów i Japonii (po rosyjsku). Priroda, nr 5, 2002. Antoni Kuczyński, 1998. Syberia. 400 lat polskiej diaspory. Wyd. Atlas 2, Wrocław. Ярмоленка В. Казырэўскі // БЭ ў 18 т. Т. 7.