Dmitrij Iwanowicz Pawłucki (, rok i miejsce urodzenia nieznane, zm. 21 marca 1747 w pobliżu rzeki Anadyr na Czukotce) – rosyjski podróżnik polskiego pochodzenia, zdobywca i badacz Czukotki.
Dmitrij Pawłucki był potomkiem polskiego szlachcica, jeńca wojennego zesłanego na Syberię w czasach Zygmunta III.
Dmitrij Pawłucki do 1727 służył w pułku dragonów w Tobolsku, gdzie osiągnął rangę kapitana. W 1727 włączony w skład ekspedycji wojskowej Afanasija Szestakowa mającej za zadanie opanowanie Czukotki i rozbicie skutecznie walczących z Rosjanami Czukczów. Bardzo szybko oddzielił się od wyprawy Szestakowa i na czele 215 Kozaków, 160 Koriaków i 60 Jukagirów udał się w rejon Kołymy, gdzie przybył w 1729. Po klęsce i śmierci Szestakowa w walce z Czukczami w marcu 1730, Pawłucki został jedynym dowódcą wyprawy rosyjskiej. Główne działania wojenne prowadził w latach 1731–1732 w trzech bitwach rozbijając Czukczów, zabijając około 1000 ludzi i zdobywając 40 000 reniferów, które były podstawą gospodarki autochtonów.