Károly (Carl, Karl) Kerényi (ur. 19 stycznia 1897 w Temesvárze, zm. 14 kwietnia 1973 w Kilchbergu) – Węgier pochodzenia niemieckiego, jeden z najwybitniejszych współczesnych mitografów, twórca nowego podejścia do mitów.
Życiorys Urodził się w rodzinie drobnych właścicieli ziemskich. Po wstąpieniu na Uniwersytet Budapeszteński studiował filologię klasyczną – doktorat napisał o Platonie i Pseudo-Longinosie oraz starożytnych teoriach estetycznych. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel szkół średnich, wiele podróżował do Grecji i Włoch, studiował także w Greifswaldzie, Heidelbergu i Berlinie.
Swą pierwszą książkę Die griechisch-orientalisches Romanliteratur in religionsgeschichtlicher Beleuchtung (dedykowaną Franzowi Bollowi) opublikował w 1927 roku – w ten sposób uzyskał docenturę prywatną na Uniwersytecie Budapeszteńskim. Otrzymał też powołanie na katedrę filologii klasycznej w Peczu (1934) i historii starożytnej w Segedynie (1941). W Grecji spotkał się w 1929 roku z Walterem F.