W opinii z października 1938 roku scharakteryzowany został przez dowódcę 6 bsap, podpułkownika Emila Strumińskiego jako „bardzo dobry oficer – typ bojowy”.
W 1939 roku został wyznaczony na stanowisko zarządcy Składnicy Saperskiej Nr 9 w Brześciu nad Bugiem. Na tym stanowisku zastała go wojna. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Według stanu z grudnia 1939 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 19 a 21 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 035/1 z 16 kwietnia 1940. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało w mundurze zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 3245 (raport dzienny z 26 maja 1943). Przy jego szczątkach znaleziono: metrykę ślubu, list, odcinek pocztowy, kartę szczepień w Kozielsku, pocztówkę z nadawcą: Stanisława Stanisławska, Brześć Litewski, ul. 9 Lutego Nr. 39..