Sămănătorism (semănătorism) – kierunek literacki i ideologiczny w rumuńskim życiu kulturalnym w początkach XX wieku. Nazwa została utworzona od tytułu pisma „Sămănătorul”, ukazującego się od 2 grudnia 1901 roku do 27 czerwca 1910 roku.
Ideolodzy sămănătorismu, m.in. Nicolae Iorga uważali, że jedynym depozytariuszem trwałych wartości narodowych są rumuńscy chłopi, a przyczyną problemów społecznych i powstań chłopskich jest zapożyczenie obcych Rumunii zwyczajów, niewynikających z rumuńskiej tradycji. Z tym przekonaniem wiązali konieczność oświecenia ludu, podniesienia jego poziomu kulturalnego, uzdrowienie obyczajów i obudzenie świadomości narodowej. Przedstawiciele sămănătorismu kładli nacisk na tradycję i specyfikę narodową, zaś oświecenie chłopów miało przyczynić się do przywrócenia solidarnej wspólnoty narodowej. Wiele elementów składających się na koncepcje sămănătorismu znalazło kontynuację w programie kierunku zwanego gândirismem.
Sămănătorism przejął, w ograniczonej formie, założenia estetyczne, jakie wysunęła „Dacia literară”. Literatura miała być zaangażowana, a folklor i dzieje narodu rumuńskiego miały być podstawowymi źródłami inspiracji.