Według tej ugody ustalono linię demarkacyjną, rozdzielającą oba wojska dnia 1 czerwca 1919 r., nazwaną później linią Delwiga.

Przebiegała ona przez Załoźce, wzdłuż rzeki Seret do Tarnopola, potem przez Ostrów, Litiatyn, wzdłuż rzek Złota Lipa i Dniestr do wsi Niezwiska.

Zawarcie tego porozumienia ocenione zostało przez Kwaterę Główną UHA jako gra Polaków na zwłokę w obliczu ponoszonej klęski. Dlatego też umowa ta nie została zatwierdzona przez dyktatora Jewhena Petruszewycza i pozostała tylko na papierze – wojska UHA nadal kontynuowały ofensywę na froncie polsko-ukraińskim. 21 czerwca 1919 ofensywa ukraińska straciła impet, 27 czerwca rozpoczęła się kontrofensywa Wojska Polskiego, dowodzona osobiście przez Józefa Piłsudskiego, 16 lipca oddziały Ukraińskiej Armii Halickiej zostały wyparte za Zbrucz. Wraz z nimi wycofał się rząd ZURL, urzędnicy państwowi oraz 100 tysięcy cywilnych uchodźców.

Przypisy

Bibliografia Rafał Galuba, ”Niech nas rozsądzi miecz i krew ...”. Konflikt polsko-ukraiński o Galicję Wschodnią w latach 1918-1919, Poznań 2004,

Kategoria:Wojna polsko-ukraińska 1918–1919