W tym czasie Mauser nie dysponował żadnym projektem pistoletu samopowtarzalnego o kalibrze poniżej 7 mm. W celu przyspieszenia prac postanowiono zmniejszyć eksperymentalny pistolet Mauser M1909 kalibru 9 mm Mauser Versuch III (nabój identyczny wymiarowo z 9 mm Parabellum, ale o zmniejszonym ładunku miotającym). W rezultacie nowy pistolet miał znacznie solidniejszą budowę i większe wymiary niż inne oferowane w tym czasie pistolety kalibru 6,35 mm. Większe wymiary, a zwłaszcza dłuższy chwyt, ułatwiały strzelanie i pozwoliły na wyposażenie pistoletu w dziewięcionabojowy magazynek, największy wśród pistoletów kalibru 6,35 mm dostępnych ówcześnie na niemieckim rynku. Konstrukcja pistoletu była chroniona 12 patentami.
Pomiędzy 1910 a 1913 rokiem wyprodukowano 61 000 pistoletów Mauser M1910. W 1911 roku sprzedano ich 11 012, w 1912 – 30 291, a 1913 – 18 856 sztuk. Pistolety te miały boczny zatrzask pokrywki mechanizmu spustowego są określane w literaturze jako Mauser M1910 model I (w literaturze angielskojęzycznej jako M1910 Side Latch).