Według Polibiusza sarisa miała dodatkowe obciążenie w dolnej części. Chwytana lewą ręką w odległości ok. 1,8 m (4 łokci) od dolnego końca, a prawą o ¾ m powyżej, wystawała na długość ok. 4,5 metra (10 łokci) przed dzierżącym ją falangitą. Oburęczny chwyt uniemożliwiał pchnięcie na odległość powyżej 1 metra, a zwrot z wypoziomowaną bronią wymagał przestrzeni w promieniu ok. 6,3 metra. Świetnego wyszkolenia natomiast wymagał atak dokonywany w biegu – przy wyrównanym szeregu, bez krzyżowania saris o uginających się drzewcach.
Z uwagi na rozmiary i ciężar sarisy falangita musiał utrzymywać ją obiema rękami, co uniemożliwiało trzymanie okrągłej tarczy o średnicy ok. 60 cm, zawieszanej na rzemieniu na szyi falangity i stale zamocowanej na przedramieniuK. Nawotka: Aleksander Wielki, dz. cyt., s. 56.. Pierwsze pięć szeregów falangi trzymało włócznie poziomo, godząc w przeciwnika, natomiast włócznie żołnierzy z dalszych szeregów, nie uczestniczących bezpośrednio w starciu, pochylone były do poziomu barków poprzednika. Takie ustawienie miało też zapewnić częściową ochronę falangi przed nadlatującymi pociskami.