Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Dorcopsis: dorkas ‘gazela’; ὄψις opsis ‘wygląd’. vanheurni: Willem Cornelis Van Heurn (1887–1972), holenderski taksonom i biolog.
Zasięg występowania Kangurnik górski występuje w Górach Centralnych, North Coastal Range oraz na półwyspie Huon w Nowej Gwinei.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) samic 31,5–44,6 cm, samców 34,1–40,9 cm, długość ogona samic 22,5–34,7 cm, samców 26–40,2 cm; masa ciała samic 1,5–2,3 kg, samic 1,5–2 kg. Wierzch ciała ciemnoszary z ciemniejszymi miejscami na biodrach, spód jasnoszary. Ogon do połowy nagi. Jest najmniejszym kangurem występującym na Nowej Gwinei.
Środowisko życia Lasy górskie na wysokości od 800 do 1300 m n.p.m.
Tryb życia Niewiele wiadomo o trybie życia tego gatunku. Jego wielkość i cechy uzębienia przypominają australijski rodzaj Lagostrophus, ale wynikają one z zasiedlenia podobnych nisz ekologicznych. Rdzenni mieszkańcy Nowej Gwinei chętnie polują na ten gatunek, napędzając zwierzęta na linię myśliwych.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT ( ‘bliski zagrożenia’).
Przypisy Nazwy zwyczajowe za:
Kategoria:Kangurowate Kategoria:Ssaki Oceanii