Większą część okupacji hitlerowskiej spędził w Warszawie. Utrzymywał się z prac doraźnych, działając jednocześnie w konspiracji, początkowo lewicowej (Socjalistyczna Organizacja Bojowa, Robotnicza Partia Polskich Socjalistów), potem AK-owskiej. Kontynuował naukę w ramach tajnego nauczania, uzyskując w 1943 na konspiracyjnym uniwersytecie magisterium prawa. W 1942 pół roku spędził w więzieniu na Pawiaku. Jako żołnierz Armii Krajowej (kompania Granat) walczył w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania został wywieziony na roboty do Niemiec, pracował w cukrowni pod Hanowerem, potem jako pomocnik frezera i pomocnik kowala w zakładach lotniczych w Dessau (dziś Dessau-Roßlau), gdzie przeżył dywanowe naloty aliantów. Powrócił do Warszawy w maju 1945 r.
Po wojnie podjął pracę w Polskim Radiu. Przez pewien czas kierował działem reportażu rozgłośni warszawskiej, potem był związany z redakcją audycji literackich. Od 1945 należał do Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 do 1981 należał do PZPR. Lata 1949–1950 spędził w Paryżu jako korespondent Polskiego Radia i redaktor naczelny tygodnika „Polska i Świat”. Po powrocie do kraju kontynuował pracę w radiu, zajmując się publicystyką kulturalną. Współtworzył i prowadził m.in.