Ostatecznie wybrano wariant polegający na zabudowaniu na pokładzie dziobowym (w miejscu przewidzianym dla wieży artyleryjskiej) pokładu startowego oraz hangaru mogącego pomieścić osiem do dziesięciu samolotów rozpoznawczych i myśliwskich. Tak zmodyfikowany okręt wszedł do służby w Royal Navy 26 czerwca 1917 roku, jego pierwszym dowódcą został komandor Wilmot S. Nicholson. Koszt budowy kadłuba wyniósł 1,05 miliona ówczesnych funtów szterlingów, co do całości kosztów budowy okrętu brak danych.
Był to piąty okręt tej nazwy w historii Royal Navy, jego łacińskie motto brzmiało: Ministrat arma furor („Wściekłość uzbraja”, z Wergiliusza). Już w czasie służby marynarze nadali mu przezwisko Spurious („podrobiony”).
Opis konstrukcji Według pierwotnego projektu „Furious” miał długość całkowitą 239,8 m (między pionami 224,09 m), szerokość 26,84 m i zanurzenie 7,49 m przy wyporności głębokiej równej 22 890 ton angielskich (ts). Wartości wyporności lekkiej i pełnej wynosiły odpowiednio 18 480 oraz 19 513 ts. Wysokość metacentryczna byłą równa 1,14 m przy wyporności pełnej oraz 1,62 m przy wyporności głębokiej.