Starożytność 200px|thumb|Fenicki talerz z VII w. p.n.e. znaleziony na wyspie Dżazirat Mukadur thumb|200px|Ruiny starożytnego Volubilis thumb|200px|Rzymska mozaika z przedstawieniem Diany, Volubilis thumb|200px|Rzymskie monety z III w. znalezione w As-Suwajra
Tereny dzisiejszego Maroka zamieszkiwały, najprawdopodobniej od drugiego tysiąclecia p.n.e., koczownicze, berberyjskie plemiona. Od XII w. p.n.e. na wybrzeżu Maroka swoje faktorie handlowe i kolonie zakładali Fenicjanie a później od V w. p.n.e. Kartagińczycy. Prowadzili handel z Berberami i nie zapuszczali się w głąb lądu. Na jednej z Wysp Purpurowych na Oceanie Atlantyckim u zachodnich wybrzeży obecnego Maroka, Fenicjanie założyli punkt hodowli i połowu ślimaków morskich, z których wydzieliny produkowano purpurę tyryjską. Po klęsce Kartaginy w wojnach z Rzymem terytoria Maroka krótko pozostawały niezależne jako lenno numidijskiego króla Mauretanii Juby II (25 p.n.e. – 40 n.e.).
W II w. p.n.e. Maurowie utworzyli na terenach obecnego Maroka i Algierii królestwo Mauretanii, które utrzymywało kontakty polityczne z Rzymem. Ok. 200 roku p.n.e. Rzymianie przywieźli do północnozachodniej Afryki wielbłądy, co przyczyniło się do rozwoju handlu karawanowego między Afryką Północną a Subsaharyjską.