W latach 739–740 roku Berberowie na obecnych terenach północnego Maroka w okolicach Tangeru, pozostający pod wpływem charydżyzmu zbuntowali się przeciwko kalifatowi, przeprowadzając rebelię, która była także odpowiedzią na brutalność władz kalifatu, które traktowały Berberów jako źródło niewolników. Niewolnicy byli pozyskiwani z najazdów na tereny obecnego Maroka, które nie poddały się w pełni władzy arabskiej. Rebelia została stłumiona a Arabowie pojmali wielu niewolników i zagrabili berberyjskie złoto. Bunt otworzył jednak drogę dla trzech niezależnych dynastii w regionie: charydżyckiej Midrarydów w Tafilalcie, charydżyckiej Rustamidów w Algierii i sunnickiej Idrysydów w Fezie.

Państwo Idrysydów

Dynastia Idrysydów została zapoczątkowana przez Idrisa I (zm. 791), potomka kalifa Alego ibn Abi Taliba, który zmuszony do ucieczki z Medyny, przybył na tereny Maroka. Wsparli go lokalni Berberowie, wśród których rozpropagował islam i został przez nich obwołany imamem. Ośrodkiem jego władzy stała się Walila (starożytne Volubilis). Idris I został zamordowany przed narodzinami syna, który później jako Idris II (791–828) umocnił władzę i przeniósł stolicę do Fezu. Państwo Idrisa II obejmowało większość terytorium obecnego Maroka. W latach 60. IX w.