thumb|200px|Złoty denar ibn Taszfina, XI w. W połowie XI w. do władzy doszli Almorawidzi wywodzący się z bractwa religijnego szerzącego poglądy Ibn Jasina (zm. 1058). Po śmierci ibn Jasina w 1059 roku przywództwo objął Abu Bakr ibn Umar, a następnie jego kuzyn Jusuf ibn Taszfin (1061–1106). Za czasów Taszfina państwo przeżywało największy rozkwit. Taszfin założył Marrakesz (1062 rok), opanował środkowy Maghreb (1082 rok), a następnie muzułmańską część Hiszpanii. Dynastia Almorawidów panowała przez 86 lat.

Państwo Almohadów

thumb|200px|Meczet Księgarzy wzniesiony w Marakeszu przez Almohadów W połowie XII w. władzę przejęli Almohadzi wywodzący się z ruchu odnowy religijnej zapoczątkowanego przez Ibn Tumarta (1080–1128). Ibn Tumart pochodził z górskiego plemienia berberyjskiego Masmuda z Atlasu Wysokiego i był zwolennikiem ortodoksyjnej teologii Al-Aszariego (873–935). Almohadzi głosili tauhid – przekonanie o jedyności Boga. Almohadzi uznali Ibn Tumarta za mahdiego. Po śmierci Ibn Tumarta przywództwo ruchu objął wyznaczony przez niego uczeń Abd al-Mumin (1094–1163), który podporządkował sobie tereny Atlasu Wysokiego i Środkowego, następnie północne Maroko (1139 rok), Fez (1146) i Marakesz (1147). W kolejnych latach podbił muzułmańską Hiszpanię i obszary wschodniego Maghrebu.