Maj-Majewski był w dużej części odpowiedzialny za klęskę całej operacji, z powodu przegranych starć pod Tułą i Orłem, toteż został przeniesiony do dyspozycji głównodowodzącego Sił Zbrojnych Południa Rosji bez przydziału bojowego (grudzień 1919 – 30 października 1920). Inną przyczyną odebrania mu dowództwa był alkoholizm, gorszący styl życia, przyzwalanie na bezprawie, grabieże i akty białego terroru na kontrolowanych przez niego terenach, co zniechęcało miejscową ludność i czyniło ją wrogą wobec sił antybolszewickich.

Został ewakuowany z Noworosyjska na Krym w marcu 1920 r., gdy z niemożliwego do utrzymania Kaukazu Północnego wycofywało się na okrętach dowództwo Sił Zbrojnych Południa Rosji z Denikinem na czele. Zmarł na zawał serca, wsiadając w Sewastopolu na statek, którym po klęsce armii Wrangla miał w listopadzie 1920 opuścić Rosję.

Odznaczenia Order Świętego Stanisława III klasy (1900); Order Świętej Anny III klasy (1904); Order Świętego Stanisława II klasy (1906); Order Świętej Anny II klasy (1907); Order Świętego Włodzimierza IV klasy (1909; 28.02.1910); Order Świętego Włodzimierza III klasy (1912;