Do tego jednak nie doszło, gdyż 16 października na skutek intryg osobistego wroga Sobieskiego hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Paca stojąca w Dubience armia litewska rozwiązała się, a niezapłaceni żołnierze rozeszli się do domów. Także król Michał Korybut Wiśniowiecki, pamiętając przynależność Sobieskiego do stronnictwa francuskiego, nie chciał oddawać mu pod komendę pospolitego ruszenia i sam kroczył na jego czele, wyjątkowo powoli i docierając tylko do Lwowa. Z inicjatywy dworu królewskiego wśród szlachty rozpuszczano również wieści, że na Ukrainie nie ma żadnych Tatarów. W tej sytuacji wykorzystanie świetnych zwycięstw było niemożliwe.
W styczniu 1672 roku do Warszawy przybył czausz turecki. Przywiózł on akt wypowiedzenia wojny. O panowanie nad Ukrainą wystąpiło teraz Imperium osmańskie, zapoczątkowując wojnę polsko-turecką 1672–1676.
Bitwy chronologicznie 1666 – bitwa pod Brahiłowem lub pod Ścianą (19 grudnia) 1667 – bitwa pod Podhajcami (6–16 października) 1671 – bitwa pod Bracławiem (26 sierpnia) 1671 – bitwa pod Kalnikiem (21 października)
Przypisy