Pierwszy herbarz wieku XVIII, autorstwa Antoniego Swacha, będący kompilacją prac Bielskiego, Okolskiego i Jana Liwa Herbulta (1705), zamieszcza opis i kształt herbu jak u Gorczyna. Wprawdzie na rysunku brak klejnotu, ale jest on podany w opisie. Najważniejszy herbarz wieku XVIII, autorstwa Niesieckiego (1738), wprowadził zupełnie inną stylizację. Wprawdzie w opisie nadal pomijany jest rodzaj krzyża, ale na rysunku krzyż nie jest już grecki ani łaciński, ale łapowy, oraz umieszczony luzem (tj. nie styka się z brzegami tarczy).
Wizerunek zmienia się w Heraldyce rosyjskiej Aleksandra Łakijera (1854). Tym razem autor określa dokładnie w opisie o jaki rodzaj krzyża chodzi – jest to krzyż grecki. Zachodzi jednak inna zmiana w stosunku do najwcześniejszych przedstawień – krzyż jest luzem.
Brak Tarnawy u J.K. Ostrowskiego, jednego z największych autorytetów heraldycznych przełomu XIX i XX wieku spowodował, że kształty herbu pozostały nieustalone do dziś.