Dlatego też, choć mówienie o osobach gramatycznych jest w przypadku języka japońskiego niezbyt właściwe, nazwijmy te dwie formy „pierwszą” i „drugą” osobą trybu rozkazującego.
W pierwszej osobie występuje końcówka ō (ewentualnie yō).
W drugiej osobie obie koniugacje są całkowicie inne – odmiana samogłoskowa ma końcówkę -ro, spółgłoskowa zaś -e.
Podobnie jak w języku polskim należy dwa razy się zastanowić, zanim użyje się trybu rozkazującego. Gdy potrzebujemy czyjejś pomocy, uległa prośba zdziała o wiele więcej niż rozkaz, tym bardziej że japońskie formy rozkazujące są bardzo ostre (odpowiadają mniej więcej polskim róbże!!!, no rób!!!). Użycie ください (kudasai) od czasu do czasu prędzej pomoże niż zaszkodzi.
Przykłady: Odmiana Znaczenie tematu Temat Tryb rozkazujący Pierwsza osoba Druga osoba Spółgłoskowa rozumieć wakar わかろう wakarō わかれ wakare pić nom のもう nomō のめ nome być zakochanym kow こおう koō こえ koe spotykać aw あおう aō あえ ae mówić iw いおう iō いえ ie robić na drutach nuw ぬおう nuō ぬえ nue wracać kaer かえろう kaerō かえれ kaere Samogłoskowa jeść tabe たべよう tabeyō たべろ tabero potrafić deki できよう dekiyō できろ dekiro wymieniać kae かえよう kaeyō かえろ kaero