Kathleen Mary Nunneley (ur. 16 września 1872 w Little Bowden, zm. 28 września 1956 w Wellington) – tenisistka nowozelandzka pochodzenia brytyjskiego, pionierka tenisa kobiecego w Nowej Zelandii.
Była córką Johna Alexandra Nunneleya, prowadzącego handel artykułami kolonialnymi, i Kate Young. Od młodości z powodzeniem uprawiała tenis. W 1891 wygrała turniej w Brighton, rozgrywany systemem handicapowym (z obciążeniami punktowymi dla lepszych graczy). W 1893 odniosła kilka zwycięstw turniejowych – w Liverpoolu, Leicester, Nottingham, Northampton i Wellingborough. Pokonała m.in. aktualną mistrzynię Wimbledonu Blanche Hillyard. Jej samej nie było jednak dane nigdy zagrać na wimbledońskich trawnikach – po samobójstwie ojca w 1893 rok później emigrowała do Nowej Zelandii, razem z matką i rodzeństwem (trzema braćmi i siostrą).
Nunneley przybyła do Wellington w grudniu 1894. Kontynuowała występy tenisowe w klubie Thorndon Lawn Tennis Club, w grudniu 1895 wystąpiła po raz pierwszy w turnieju mistrzowskim rozgrywanym pod auspicjami nowozelandzkiej federacji. Wygrała zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej, co zaowocowało powołaniem do reprezentacji Nowej Zelandii na mistrzostwa Nowej Południowej Walii.