po powrocie, widząc dalszy rozwój światowego tenisa, któremu ze względu na wiek nie była już w stanie sprostać, zawiesiła starty. Nie zerwała jednak kontaktów z ulubioną dyscypliną. Swoje trofea ofiarowała krajowej federacji, które ta w 1928 przeznaczyła na specjalną przechodnią nagrodę, tzw. szkatułę Nunneley (Nunneley Casket), w drużynowych rozgrywkach kobiecych między prowincjami. Nunneley była częstym gościem krajowych turniejów, wspierała młodzież radami, w podeszłym wieku była również dwukrotnie obecna na kortach Wimbledonu (1949, 1953). Otoczona szacunkiem, odebrała honorowe członkostwo federacji tenisowej Nowej Zelandii, lokalnego związku w Wellington, a także swojego pierwszego klubu na ziemi nowozelandzkiej, Thorndon.
Poza tenisem przez wiele lat pracowała jako bibliotekarka; z biblioteki publicznej w Wellington odeszła na emeryturę w 1935. Nie założyła rodziny.
Bibliografia
Margaret Hammer, Kathleen Mary Nunneley, w: Dictionary of New Zealand Biography (wersja elektroniczna z 7 kwietnia 2006)
Kategoria:Nowozelandzkie tenisistki Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1956