Łabędź czarnodzioby (Cygnus columbianus) – gatunek dużego ptaka z podrodziny gęsi (Anserinae) w rodzinie kaczkowatych (Anatidae). Zamieszkuje Eurazję i Amerykę Północną; wędrowny. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Zasięg występowania Łabędź czarnodzioby występuje w zależności od podgatunku: C. columbianus columbianus (Ord, 1815) – łabędź czarnodzioby – Alaska, północna Kanada. Zimuje głównie na zachodzie i wschodnim wybrzeżu USA. C. columbianus bewickii Yarrel, 1830 – łabędź mały, łabędź Bewicka – gnieździ się w eurazjatyckiej tundrze, populacje zachodnie zimują na wybrzeżach Morza Północnego i Morza Śródziemnego. W Polsce spotykany głównie podczas przelotów oraz zimą (październik – kwiecień) na niżu, zwłaszcza na północy.
Morfologia Długość ciała ok. 110–120 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 190 cm; masa ciała samic 4,1–9 kg, samców 3,8–10,5 kg. Najmniejszy łabędź Europy. W porównaniu z innymi łabędziami ma krótszą i masywniejszą szyję. Obie płcie są ubarwione czysto biało, dziób czarny z żółtą plamą u nasady, nie sięgającą do otworów nosowych (znacznie mniejszą u C. c. columbianus niż u C. c. bewickii). Nogi czarne. Młode brudnoszare z różowym dziobem o czarnej końcówce, białawym u nasady.