Urbański używał także określenia „wartościowanie eutyfroniczne” dla obszaru, w którym ocena i wybór techniki są prowadzone z myślą o pedagogicznym kształtowaniu i ochronie psychosfery człowieka, pielęgnowaniu integralności i tożsamości jego osobowości oraz uwzględnianiu osobowościowych przesłanek humanistycznego sterowania rozwojem techniki.
Interpretacje i oceny Janusz Czerny oceniał, że eutyfronika może dostarczać nowych dyrektyw metodologicznych w refleksji nad światem wartości, ale jednocześnie podkreślał problematyczność jej statusu i zakresu. Jego zdaniem określenie eutyfroniki jako nauki może budzić wątpliwości, zwłaszcza wtedy, gdy ogranicza się ją do relacji człowiek–technika.
Paweł Nierodka traktował eutyfronikę jako koncepcję nadal aktualną wobec problemów wynikających z rozwoju cywilizacji technicznej. Wskazywał m.in. na uzależnienie od techniki, komputera, Internetu i telefonu, uznając je za przykłady zagrożeń, wobec których potrzeba rozwijania eutyfroniki jako formy terapii pozostaje aktualna.