Wkrótce po zajęciu miasta przez 6. niemiecką armię polową 6 lipca 1941 roku ukraińscy nacjonaliści dokonali pogromu, podczas którego Żydów bito i gwałcono oraz plądrowano ich domy. 13 października 1941 roku w Ludwipolu założono getto mieszczące 1,5 tys. Żydów miejscowych i z okolicznych wsi. 26 sierpnia 1942 roku Sicherheitsdienst z Równego z pomocą niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji rozstrzelało około 1 tys. mieszkańców getta na drugim brzegu Słuczy. Około 300-400 osób zdołało zbiec, jednak większość została schwytana i zabita przez żandarmów i policjantów. Ci, którzy ocaleli, ukrywali się w berezieńskim lesie, uzyskując pomoc od PolakówХолокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, s.557.
Po ataku partyzantki radzieckiej 31 grudnia 1942 roku z miasteczka wycofała się załoga niemiecka i ukraińscy policjanci. Opuszczona miejscowość stała się siedzibą sztabu ukraińskich nacjonalistów, którzy zabili kilkunastu miejscowych Polaków. Niemcy wyparli Ukraińców z Ludwipola po 3 miesiącach;