Po powrocie do ojczyzny został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył na placówkach w Belgii i w Finlandii, uczestniczył w rokowaniach z Litwinami. W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 5 pułku ułanów z Ostrołęki był przydzielony do służby w Oddziale II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Następnie zweryfikowany jako rotmistrz rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i w 1924 jako były oficer służby stałej był rezerwowym 5 pułku ułanów. W 1934 jako rotmistrz rezerwy kawalerii był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer po ukończeniu 40. roku życia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.

Do 1924 był referentem biura prasowego Prezydium Rady Ministrów. Publikował na łamach czasopism polskich: „Polska Zbrojna”, „Czas”, „Słowo”, „Dziennik Poznański”, „Dzień Polski”, „Ilustrowany Kurier Codzienny”, „Prąd”, „Drogi Polskie”, „Przegląd Powszechny” oraz w prasie zagranicznej. Od 1926 był działaczem Stronnictwa Prawicy Narodowej. W latach 1939–1944 był dyrektorem Biura Prezydium Rady Ministrów przy rządach Władysława Sikorskiego i Stanisława Mikołajczyka.