W dniu 13 lutego 1946 roku gotowy szkic został dostarczony rządowi japońskiemu. Po trudnych negocjacjach strony zgodziły się na projekt zaproponowany przez SCAP. Aby zapewnić ciągłość prawną z Konstytucją Meiji, nowa konstytucja została przyjęta w formie poprawki przyjętej prawie jednogłośnie przez obie izby Parlamentu Cesarskiego.
Nowa ustawa zasadnicza zastąpiła wcześniejszą konstytucję Meiji, przynosząc daleko idące reformy ustrojowe oraz istotne poszerzenie katalogu praw obywatelskich. Najważniejsze zmiany dotyczyły:
przekazania zwierzchniej władzy z cesarza na naród japoński (Preambuła, art. 1), skupienia kompetencji władzy wykonawczej w rękach premiera i jego gabinetu (art. 65, 66, 72–74), ustanowienia odpowiedzialności politycznej rządu przed parlamentem (art. 67–71).
Konstytucja wprowadziła również rozbudowany system ochrony praw i wolności jednostki, obejmujący m.in. uprawnienia ekonomiczne, społeczne oraz gwarancje wolności religijnej.
Edykt cesarski Konstytucja rozpoczyna się edyktem cesarskim (上諭 jōyu), z podpisem cesarza i jego pieczęcią.