Opisywał życie polskiego, ukraińskiego i żydowskiego proletariatu.

Był jednym z organizatorów Zjazdu Pracowników Kultury w Obronie Wolności i Postępu we Lwowie.

W latach 1939–1941 działał na anektowanych przez Sowietów południowo-wschodnich ziemiach II RP, wychwalając w prasie „wyzwoleńczą” władzę radziecką.

W czasie II wojny światowej pracował w redakcjach frontowych gazet Armii Czerwonej i sowieckim radiu.

W 1946 był korespondentem gazety „Radianśka Ukrajina” na procesie norymberskim.

W czasie wojny i po wojnie atakował ideę państwowości ukraińskiej, Organizację Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), Ukraińską Powstańczą Armię (UPA) oraz szczególnie Ukraiński Kościół greckokatolicki. Jego pamflet „Pluju na Papu!” (Pluję na papieża) był odpowiedzią na ekskomunikę nałożoną na niego przez papieża Piusa XII.

Zginął (według oficjalnej radzieckiej wersji) w swoim gabinecie od 11 ciosów siekierą, zabity przez osoby powiązane z Organizacją Ukraińskich Nacjonalistów (siedemnastoletni Mychajło Stachur i osiemnastoletni Ilarij (Hilary) Łukaszewycz – później zostali na mocy wyroku sądowego straceni).

W 1952 pośmiertnie przyznano mu Nagrodę Stalinowską.

Przypisy