skóra bez głowy i czaszki na wpół dorosłego samca (sygnatura AM M.1049) zarejestrowany w marcu 1896 roku.
Badania oparte na danych genetycznych umieszczają D. dorianus jako gatunek bazalny kladu dorianus obejmującego D. notatus, D. stellarum i D. scottae. Tradycyjnie taksony mayri, notatus i stellarum traktowane są jako podgatunki, ale dane genetyczne i morfologiczne potwierdzają ich odrębność jako gatunki. Gatunek monotypowy.
Etymologia Dendrolagus: dendron „drzewo”; λαγως lagōs „zając”. dorianus: Giacomo Doria (1840–1913), włoski zoolog.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) samic 59,6–77 cm, samców 55–78 cm, długość ogona samic 45–66,2 cm, samców 49,7–60 cm; masa ciała samic 8,2–11,8 kg, samców 9,1–13,4 kg. Sierść ciemnobrązowa i wełnista, częściowo z ciemną pręgą na grzbiecie. Budowa ciała krępa i silna. Ogon stosunkowo krótki i jaśniej ubarwiony. Zwierzęta te mają dużo krótsze tylne kończyny, proste i umięśnione ramiona, pierwszy i drugi palec są przeciwstawne pozostałym. Stopy zaopatrzone są w szerokie modzele zapobiegające ślizganiu się podczas wspinaczki oraz w silne, zagięte pazury. Ogon służy do utrzymywania równowagi podczas skoków wśród gałęzi.
Środowisko życia Lasy deszczowe rejonów górzystych na wysokości od 600 do 4000 m n.p.m.