Otto Schimek (ur. 5 maja 1925 w Wiedniu, zm. 14 listopada 1944 w Lipinach) – austriacki żołnierz, służący w czasie II wojny światowej w Wehrmachcie, rozstrzelany za dezercję, a wedle przekazu jego siostry również za odmowę wykonania wyroku śmierci na polskich cywilach. Przedstawiany jako kandydat do procesu beatyfikacyjnego.
Biografia Urodził się w Wiedniu, w dzielnicy Brigittenau, jako trzynaste, najmłodsze dziecko w ubogiej, katolickiej rodzinie. Ośmioro rodzeństwa zmarło w dzieciństwie. Jego matka, Maria zd. Zsambeck, była pokojówką. Gdy miał siedem lat, zmarł jego ojciec, Rudolf Schimek, z zawodu ślusarz. W wieku trzech lat przeszedł zapalenie opon mózgowych, co wpłynęło na jego problemy z nauką. Od 11 roku życia wychowywał się w robotniczej dzielnicy Leopoldstadt. Tam rodzina zajmowała się naprawą maszyn do szycia. Matka zapisała go do szkoły specjalnej, gdzie uczył się zawodu stolarza.