Robert III, zwany de Bethune lub Lwem Flandrii (ur. 1249, zm. 17 września 1322) – hrabia Flandrii, syn Gwidona de Dampierre z jego pierwszego małżeństwa z Matyldą, córką Roberta VII, pana de Bethune.
Doświadczenie wojenne i sławę rycerską Robert zdobywał walcząc w latach 1265–1268 u boku Karola I Andegaweńskiego przeciwko Hohenstaufom w południowej Italii. W 1270 r. wziął razem ze swym ojcem udział w VII wyprawie krzyżowej u boku króla Francji Ludwika IX. Po powrocie stał się jednym z najbliższych doradców swojego ojca i wywierał wielki wpływ na politykę Flandrii. Jego zasługą jest twarda polityka Gwidona wobec prób przyłączenia Flandrii do domeny królewskiej Francji przez króla Filipa IV Pięknego.
Gwidon zerwał związki feudalne z Filipem 20 stycznia 1297 r. głównie pod wpływem namów swojego syna. W listopadzie 1299 r. Gwidon przekazał synowi faktyczne rządy nad Flandrią. Wojna z królem Filipem miała dla Flandrii niepomyślny przebieg i w maju 1300 r. Gwidon i Robert znaleźli się we francuskiej niewoli. Robert został umieszczony w zamku Chinon, gdzie spędził najbliższe pięć lat. Został uwolniony dopiero w lipcu 1305 r. Jego ojciec zmarł w niewoli rok wcześniej.