V w.); nowożytne Trzy formy jedności wywodzące się z holenderskiego ewangelicyzmu reformowanego: Belgijskie wyznanie wiary (1561 r.), Katechizm Heidelberski (1563 r.) i Kanony z Dordrechtu (1619 r.); szwajcarskie Genewskie wyznanie wiary (1536 r.); polsko–litewskie Sandomierskie wyznanie wiary (1570 r.).
Jako wyznanie odwołujące się do tradycji ewangelickiej, w szczególności ewangelicko-reformowanej, Wspólnota Ewangelicznych Kościołów Reformowanych w Polsce naucza o całkowitej niezdolności człowieka do samodzielnego zwrócenia się ku Bogu, inicjatywę w rozpoczęciu i zachowaniu takiej relacji przypisując wyłącznie i w pełni Bogu. Zarówno uwierzenie w Boga (initium fidei) jak i wytrwanie w tej wierze przypisywane są wyłącznie Bożej łasce. Dobre uczynki interpretowane są jako konieczny skutek obdarzenia człowieka wiarą przez Boga, nie jako ludzki wkład w otrzymanym zbawieniu. Sakramenty rozumiane są jako widzialne znaki i pieczęcie rzeczy niewidzialnych, ustanowione przez Boga dla uzewnętrznienia, potwierdzenia i zapewnienia o niezmienności Bożych obietnic. Przyjmując protestanckie nauczanie sakramentalne, wyróżnia się tylko dwa sakramenty (zwane również ustanowieniami): chrzest i Eucharystię (Wieczerzę Pańską).