Swatantrika natomiast przyjmuje strategię analizy za pomocą wykazywania również autonomicznych stanowisk zwanych swatantra w celu dojścia do ostatecznego wglądy w siunjatę poza wszelkimi odniesieniami z analiz.
Tymczasem teoria doktryny szentong udowadnia, że niemożliwe jest zanegowanie (czy to przez stanowiska swatantriki czy przez negowanie prasangiki) tego co szentong uznaje za „prawdę ostateczną”, tzn. istnienia wolnej od pojęć, poza-konceptualnej natury buddy. W tym celu szentong stosując termin rangtong porzuca rozróżnienie między swatantriką i prasangiką na rzecz utrzymania „aspektu doskonale obecnego” wykraczającego poza konceptualne wytwory. Tu podobnie jak czittamatra stosuje się wyróżnienie „trzech aspektów” rzeczywistości: wyobrażonego, zależnego i doskonale obecnego.
Bibliografia Khenpo Tsutrim Gyamtso Rinpocze, Stopnie Medytacji Pustki, Marpa Translation Committee, Szczecin 1997
Kategoria:Buddyzm tybetański Kategoria:Filozofia buddyjska