W pierwszych latach istnienia Liceum duży procent jego wychowanków stanowiła warszawska młodzież wyznania ewangelickiego – będąc dwujęzyczna dawała sobie świetnie radę z wykładowym językiem niemieckim. Mniejszy procent stanowiła katolicka młodzież pochodzenia niemieckiego, również dwujęzyczna, oraz dwujęzyczna młodzież z małżeństw mieszanych – na ogół z matki pochodzenia niemieckiego. Rzadziej występuje młodzież żydowska lub neoficka.
Do roku 1817 szkoła mieściła się w wynajętej od saskich Wettinów prawej (północnej) oficynie pałacu Saskiego, w roku 1817 przeniesiono ją do Pałacu Kazimierzowskiego. Do roku 1817 profesorowie szkoły dysponowali mieszkaniami służbowymi w pałacu, zaprzyjaźniły się tam wówczas rodziny dyrektora Liceum, Samuela Bogumiła Lindego i profesora języka francuskiego, Mikołaja Chopina, ojca Fryderyka (zachował się rysunek Fryderyka przedstawiający Lindego w czasie wykładu). Długoletnim dyrektorem uczelni był Samuel Bogumił Linde, który w pierwszych dwóch latach działania szkoły skutecznie zwalczał germanizacyjne zakusy władz pruskich.