Ostatecznie, po zamordowaniu na rozkaz Kaliguli w roku 40 syna Juby II i Kleopatry Selene – króla Ptolemeusza (ostatniego potomka Ptolemeuszy), Mauretania stała się prowincją rzymską. Od 42 r. jej część zachodnia tworzyła prowincję Mauretania Tingitana ze stolicą w Tingis (obecny Tanger), część wschodnia razem z częścią Numidii – prowincję Mauretania Caesariensis ze stolicą w Sitifis (obecnie Satif).
Władcy Mauretanii Bocchus I 111-80 p.n.e. Bogud I 80-50, Woluks 80-75 i Sos (w zachodniej Mauretanii) 80-60 Bocchus II ok. 50-31 i Bogud II (w zachodniej Mauretanii) ok. 50-38 do Republiki Rzymskiej 31-27 do Cesarstwa Rzymskiego 27-25 Juba II (w Numidii ok. 30-25 p.n.e.) 25 p.n.e.-23 n.e. i Kleopatra Selene II ok. 25 p.n.e.-5 n.e., córka Kleopatry i Marka Antoniusza Ptolemeusz 23-40 Aedemon 40-42 – niewolnik Ptolemeusza; przywódca rewolty mieszkańców Mauretanii przeciw włączeniu jej do Rzymu od 42 do Cesarstwa Rzymskiego
Zobacz też Mauretania (prowincja rzymska) Maurowie
Kategoria:Państwa starożytne Kategoria:Państwa historyczne w Afryce Kategoria:Historia Maroka Kategoria:Historia Algierii