Wincentego Krasińskiego, zaciągając się do szeregów polskich formowanych pod protektoratem Rosji. Był już doświadczonym żołnierzem, który odbył trzy kampanie i uczestniczył w 15 bitwach.
Za odwagę i dobre zachowanie w boju otrzymał Krzyż Virtuti Militari i francuską Legię Honorową za udział w kampanii 1812 roku. W nowym wojsku zostaje umieszczony jako porucznik wyborowego szwadronu strzelców konnych, który został zmieniony na szwadron gwardyjski. Doczekał się stopnia kapitana w dniu 6 grudnia 1818 roku w pułku strzelców konnych gwardii. Po śmierci ojca otrzymuje w spadku Szamotuły, ale pozostawia wszystkie sprawy majątkowe matce i wyjeżdża do Warszawy. Tam pokazuje się na salonach wybijając się na pierwsze miejsce i spędzając mile karnawał 1818 roku. Od 26 września 1824 roku był adiutantem wielkiego księcia Konstantego. Zostaje aresztowany wraz ze swym przyjacielem przez Rosjan jako jeden z przywódców przygotowywanego ruchu wyzwoleńczego. Zostaje zamknięty w klasztorze karmelitów zamienionym na więzienie, ale nikogo nie zdradza i nie wyjawia żadnej kompromitującej jego tajemnicy. Po dwóch miesiącach zostaje uwolniony i przywrócony do służby. Mając dość kaprysów swego dowódcy postanawia 16 września 1829 złożyć dymisję na ręce naczelnika sztabu głównego gen. Kuruty, motywując ją złym stanem zdrowia.