Państwowy Komitet Obrony ZSRR () – najwyższy organ w władzy państwowej ZSRR, utworzony po napaści III Rzeszy na ZSRR.
Komitet posiadał pełnię władzy, jego decyzje miały moc dekretów czasu wojennego i wszystkie organy partyjne, państwowe, prawodawcze, terytorialne i związkowe miały obowiązek bezzwłocznej ich realizacji.
Komitet został utworzony 30 czerwca 1941 Decyzją Prezydium Rady Najwyższej ZSRR, Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) i Rady Komisarzy Ludowych ZSRR. W jego skład weszli towarzysze: Stalin (przewodniczący), Mołotow (zastępca przew.), Woroszyłow, Malenkow i Beria.
Później skład uzupełniono o Bułganina, Wozniesienskiego, Kaganowicza i Mikojana.
Państwowy Komitet Obrony ZSRR kierował działalnością wszystkich komisariatów ludowych i organów. Decydował o mobilizacji obywateli i wprowadzeniu gospodarki wojennej, przygotowaniu pracowników dla potrzeb sił zbrojnych i przemysłu wojennego, ewakuacji przemysłu z zagrożonych rejonów, przemieszczeniu przemysłu do wyzwolonych rejonów i odbudowie gospodarki w zachodniej części państwa.