Ostatecznie to właśnie narracja nieprzyjaciół Alkmeonidów zyskała status wersji oficjalnej, o czym może świadczyć wykonanie przez Antenora około 500 roku na zamówienie polis posągów dwóch tyranobójców, którym zaczęto nawet przypisywać część zasług Klejstenesa, . wskazuje, że zarówno Herodot, jak i Tukidydes, podkreślali w swoich pracach, że to spartańska wyprawa zakończyła tyranię i być może wyrażali zdanie swoich informatorów z tego rodu, z którym mogli być blisko związani. Możliwe także, iż to w kręgu zwolenników Alkmeonidów narodziła się tradycja tłumacząca czy tyranobójców chęcią zemsty za czyny Hipprarcha – próbę uwiedzenie Harmodiosa i znieważenie jego siostry, . i pomniejszający rolę innych rodów oraz ludu, zostali odsunięci od władzy; ; .. Klejstenes musiał rywalizować o pozycję z Isagorasem, prawdopodobnie z rodu Filaidów, który pozyskał poparcie Spartan i wezwał ich na pomoc. Spartański król Kleomenes, by wyeliminować Alkmeonidów wykorzystał pretekst religijny: zażądał, by obciążony zmazą ród opuścił Ateny. Klejestenes tak postąpił, zaś wraz z nim jego zwolennicy, łącznie siedemset rodzin. Jednak niedługo potem wygnańcy powrócili, bowiem próba wprowadzenia przez Spartę oligarchii spotkała się z oporem Ateńczyków i zakończyła się niepowodzeniem.