Różny może być żywot przedmiotów – przykładowo wykonane z gliny naczynie było po zużyciu wyrzucane, ale srebrne czy brązowe było naprawiane albo przetapiane i żaden ślad w materiale archeologicznym po nim nie pozostał. W dziejach często zdarzało się, że zabytki niszczono celowo po śmierci np. fundatora obiektów lub w wyniku wojen i najazdów. Ponadto wpływ na ich zachowanie mają siły przyrody. W klimacie umiarkowanym, gdzie występują wysokie temperatury, deszcze oraz kwaśne gleby szczątki organiczne ulegają szybkiemu rozkładowi. Największe szanse na zachowanie mają zabytki w klimacie suchym. Brak wody uniemożliwia rozwój mikroorganizmów. Za przykład mogą posłużyć mumie egipskie i zachowane w grobowcach meble, które dotrwały do naszych czasów dzięki odpowiednim i niezmiennym warunkom. Sprzyjające zachowaniu są także ekstremalnie niskie temperatury, ponieważ hamują na długi czas rozkład. Przykładem są zamrożone ciała mamutów wraz z sierścią i zawartością żołądka oraz zamrożony człowiek z lodowca, Ötzi. Korzystny dla zachowania może być miejscowy mikroklimat. Musi być on jednak niezmienny. W jaskini Lascaux doskonale zachowały się naścienne malowidła oraz sznur pleciony. Gleby kwaśne powodują rozkład kości i drewna. Gleby alkaliczne je konserwują. Działanie konserwujące ma także sól oraz miedź.