Budowę sfinansowały dwie bogate rodziny – Brenerów i Teitelbaumów, które w Mád osiedliły się zajmując się handlem winem.
Lokalni kronikarze zanotowali, że zgodnie z prawem żydowskim mężczyźni, kobiety i dzieci dźwigali kamienie na budowę synagogi z kamieniołomów w pobliskich górach, gdyż obce (nie-żydowskie) ręce nie mogły ich tknąć. Wyposażenie synagogi wykonał rabin z Bonyhádu Wolf Boskovitz (1740-1818).
Dzięki sumiennej i drobiazgowej pracy włoskich rzemieślników, od wewnątrz konstrukcję podtrzymują cztery kolumny nośne, pomiędzy którymi znajduje się bima otoczona kutą balustradą. Nad podium, nad aron ha-kodesz umieszczona została kopuła, a wokół w dwóch rzędach stoją ławki dla 130 osób.
Swoista mieszanka baroku i konserwatyzmu czyni ten budynek jedną z najpiękniejszych węgierskich synagog.
Forma synagogi oraz jej wnętrze reprezentuje jedną z grup ówczesnego węgierskiego żydostwa – ortodoksję sąsiadujących z Galicją północno-wschodnich komitatów Węgier. W strukturze i rozkładzie tego budynku, dawne tradycje reprezentuje dziewięciofunkcyjna główna sala modlitewna. Był to wynalazek XVI-wiecznego polsko-litewskiego renesansu.