W gestii komisji stałych leży większość codziennych i rocznych prac Kongresu. W przeważającej większości ustawy rozpatrywane podczas posiedzeń obu izb Kongresu, są uprzednio zatwierdzane przez właściwe dla danej sprawy komisje. Negatywna opinia członków komisji sprawia, że dany projekt upada i w ogóle nie jest debetowany na posiedzeniu plenarnym.

Liczba członków thumb|200px|Dla Johna Kerry’ego nagięto zwyczaje Senatu i mógł być on członkiem dwóch „ważniejszych komisji”, co miało zwiększyć jego szansę na reelekcję „Ustawa o reorganizacji legislatywy” z 1946 określiła liczbę członków komisji stałych i ich kompetencje. Od tamtej pory obie izby Kongresu zwiększały liczbę członków, a w 1975 Izba Reprezentantów w ogóle wykreśliła z regulaminu izby wzmianki dotyczące członków komisji (o ich liczbie i partyjnych proporcjach). Obecnie liczbę członków komisji i partyjnej proporcji w Izbie Reprezentantów określają liderzy partii większościowej, a w Senacie liderzy większości i mniejszości w drodze negocjacji. Zresztą Senat, który charakteryzuje się swoistą kurtuazją we wzajemnych stosunkach, dopuszcza wyjątkowo liberalne prawo w obowiązkowych pracach w komisjach.