Na przykład obie izby powołały w 1987 komisje do zbadania potajemnej sprzedaży broni amerykańskiej Iranowi w zamian za zakładników amerykańskich, a następnie przekazanie funduszy z tych transakcji partyzantom contras w Nikaragui.
Komisje nadzwyczajne są powoływane z różnych powodów: Rozpatrywanie problemów interesujących poszczególnych członków. Przewodniczący tych komisji mogą przyciągnąć na siebie uwagę opinii publicznej, jak to miało miejsce choćby w przypadku Harry’ego Trumana, który był szefem specjalnej komisji badającej praktyki zaopatrywania się w broń przez siły zbrojne podczas II wojny światowej. Komisje nadzwyczajne stanowią punkt dostępu do różnych grup interesów (mali przedsiębiorcy, emeryci czy Indian). Komisje specjalne uzupełniają system komisji stałych poprzez nadzorowanie i badanie problemów, na które komisje stałe nie mają czasu lub które wolą zignorować. Komisje nadzwyczajne można powołać w celu koordynacji konkretnego procesu, którymi zajmuje się kilka komisji stałych. W ten sposób rozwiązuje się nieunikniony spór o uprawnienia w procesie ustawodawczym.