ostatni tom ukazał się w 1862. Korzystał przy tym z wyjątkowej kolekcji dokumentów z tego okresu zgromadzonych w Muzeum Brytyjskim. W 1858 opublikował odpowiedź na pracę markiza Normanby A Year of Revolution in Paris, którą później rozbudował do dzieła Histoire de la révolution de 1848 (2 tomy 1870–1880). Był także uczestnikiem spotkań loży masońskiej La Grand Loge des Philadelphes.

Ponieważ Blanc już od 1839 był oponentem przywrócenia do władzy Bonapartów, pozostał w Wielkiej Brytanii do upadku II Cesarstwa.

Powrót do Francji thumb|upright=0.75|Louis Blanc ca. 1874–1877 Blanc powrócił do Paryża w 1870 i służył jako żołnierz gwardii narodowej. 8 lutego 1871 został wybrany deputowanym Zgromadzenia Narodowego, w którym występował, że ustrój republikanski jest konieczną formą suwerenności narodu i głosował za kontynuacją wojny francusko-pruskiej. Choć był zwolennikiem lewicy, nie sympatyzował z Komuną Paryską i bezskutecznie starał się łagodzić konflikt. W 1878 wystąpił z wnioskiem o zniesienie Senatu. Rok później zaproponował ogłoszenie amnestii dla komunardów, co zostało przyjęte.

Pogarszający się stan zdrowia zmusił Blanca do wycofania się z działalności publicznej. W 1876 zmarła jego żona Christina Groh (z którą ożenił się w 1865). Blanc zmarł w Cannes w 1882.