Wał Zygmuntowski – ziemne umocnienia otaczające Warszawę, usypane w latach 1621–1624 z rozkazu króla Zygmunta III Wazy. Powstały po bitwie pod Cecorą na wypadek najazdu Turcji. Zostały prawie całkowicie splantowane na początku XVIII wieku.
Opis Budowę wału rozpoczęto w 1621 roku; prace ukończono w 1624 roku. Otoczył on Starą i Nową Warszawę wraz z przedmieściami.
Był to wał ziemny umocniony kamieniami, z drogą wewnętrzną. Od północy biegł łukiem wzdłuż koryta rzeczki Nalewki (wykorzystanej jako fosa), przecinając ulicę Franciszkańską przy zbiegu z ulicą Bonifraterską, dalej dochodził do Arsenału, przez dzisiejszy plac Bankowy (zachodni fragment) i dalej na południe przez Ogród Saski do ulicy Karowej i skarpy warszawskiej. Miał kształt półkola opartego o Wisłę, którego środek znajdował się przy Zamku Królewskim. Zamknął większość wjazdów do miasta, z wyjątkiem trzech: przy Krakowskim Przedmieściu, ulicy Senatorskiej i ulicy Długiej. Wewnątrz wału znalazł się teren o powierzchni ok. 125 ha. Nazwa wału pochodziła od imienia Zygmunta III Wazy.