Nowoczesne metody cienkowarstwowego rozmieszczania odpadów i łączone z zastosowaniem ciężkich ugniatarek doprowadzają składowane odpady do gęstości ponad 1 t/m³, co minimalizuje osiadanie.

Osiadanie stwarza również problem niekontrolowanego wydobywania się gazu wysypiskowego na zewnątrz oraz dostawania się wody poprzez pęknięcia i szczeliny. Najczęściej stosowanym sposobem naprawy tych szkód jest zasypanie ubytków ziemią lub żwirem i zabrukowanie. Metoda ta zabezpiecza również przed podpowierzchniowymi pożarami wysypiska.

Pożary Gdy metan uchodzi bezpośrednio do otwartej atmosfery istnieje niewielkie ryzyko jego wybuchu, lecz należy brać pod uwagę możliwość zapłonu. Od wielu lat obsługa wysypisk akceptuje niewielkie pożary powstałe w wyniku samozapalenia się metanu i traktuje to jako jedną z mniejszych uciążliwości związanych z gromadzeniem odpadów. Lecz zagrożenie samozapłonem na wysypiskach będzie rosło, jeżeli nie zostaną poczynione działania mające na celu odzysk gazu wysypiskowego oraz kontrolę jego emisji i migracji. Przy ocenie możliwości zagospodarowania przestrzeni i zabudowy tere­nów wysypiska należy brać pod uwagę spełnienie następujących kryteriów: wysypisko powinno być zamknięte przynajmniej od 10 lat głębokość wysypiska nie powinna przekraczać 10 m wysypisko powinno być usytuowane na stabilnym, niskowodnym