W końcu stycznia 1940 Kłoczowscy zostali usunięci z domu i majątku przez Niemców. Jesienią tegoż roku wyjechał z rodziną do GG, osiadł w Zielonce pod Warszawą. Był zaprzysiężonym członkiem konspiracji przy Delegaturze Rządu na Kraj.
Od 1945 kierował gospodarstwem w rejonie Tarczyna. W latach 1946–1949 pracował w Zarządzie Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Poznaniu, następnie w Wydziale Rolnym Centralnego Zarządu PNZ. Po likwidacji PNZ pracował w Centralnym Zarządzie PGR, później w Okręgowym Zarządzie PGR Poznań-Zachód i Zjednoczeniu PGR Ostrów Wielkopolski z siedzibą w Poznaniu. W 1956 przeszedł do pracy w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Swadzimiu pod Poznaniem, związanym z Akademią Rolniczą. W 1963 obronił w Poznaniu pracę doktorską pt. Znaczenie pism „Ziemianin” i „Poradnik Gospodarski” dla postępu rolnictwa w Wielkopolsce w latach 1889–1914. W 1969 przeszedł na emeryturę, w dalszym ciągu współpracując z uczelnią. Wiele publikował w Przeglądzie Rolniczym, Plonie, Nowym Rolnictwie, Gazecie Cukrowniczej, Gromadzie, Zielonym Sztandarze, Poradniku Gospodarskim.
W 1924 poślubił Irenę Cichowską z majątku Czarzaste. Miał trzech synów: Jerzego Kazimierza, Zbigniewa Stanisława i Jana Andrzeja.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera R-4-13).