Po pierwsze tłumaczono utwory greckie i rzymskie (w szczególności tragedie Eurypidesa i Seneki), a także podejmowano próby tworzenia dramatów współczesnych, w oparciu o dawniej sprawdzone wzorce (głównie te wyłożone w Poetyce Arystotelesa).
„Odprawa posłów greckich” była pierwszą polską tragedią renesansową, odwołującą się w swej kompozycji do tradycji antycznej. Utwór ujęty został w formę dramatu greckiego, charakterystycznego przede wszystkim dla twórczości Eurypidesa. Oznacza to, że przebieg akcji wyznaczają nie akty, lecz przedzielone przez partie chóru epizody. Całość spięta jest klamrą prologu i kończącego dramat epilogu. Ze względu na zwięzłość „Odprawa...” zaliczana jest do gatunku tzw. tragedii prostej ().
Sama fabuła zachowuje zasadę trzech jedności, a także zawiera wymagane cztery części akcji (protasis, czyli zawiązanie się konfliktu, epitasis rozwój akcji, catastasis kulminację oraz catastrophe nagły zwrot przynoszący tragiczne zakończenie). Ograniczenia w liczbie mogących przebywać na scenie aktorów sprawiają, że najważniejsza część fabuły, czyli przebieg narady trojańskiej, komunikowana jest widzom poprzez relację posła.