Bogomili, bogomiłowie lub bogomilcy () – wyznawcy synkretycznej sekty chrześcijańskiej, łączącej zaratustriański dualizm z chrześcijaństwem. Bogomiłowie byli dualistami lub gnostykami, ponieważ wierzyli w świat wewnątrz ciała i świat poza ciałem. Bogomiłowie odrzucali sakramenty, chrzest i kult ikon. Dążyli do ascezy, nie używali krzyża, ani nie budowali kościołów, ponieważ za świątynię uważali ludzkie ciało. Dało to początek wielu formom praktyk oczyszczających poprzez post lub taniec. Bogomiłowie odrzucali hierarchię kościelną. Ich głównymi tendencjami politycznymi był opór wobec państwa i władz kościelnych. Ruch szybko rozprzestrzenił się na Bałkanach, stopniowo rozszerzając się na całe Cesarstwo Bizantyjskie. Nazwa bogomił oznacza w języku bułgarskim miły Bogu. Jedną z prawd wiary bogomiłów było to, że Bóg ma dwóch synów – młodszego Jezusa i starszego Satanaela. Członkowie ruchu wierzyli między innymi w potężnego diabła jako przeciwnika Boga.