Preludium Po pokonaniu na początku kampanii wojsk Królestwa Sardynii, Bonaparte zawarł z Piemontczykami zawieszenie broni 28 kwietnia w Cherasco. Gdy przestali stanowić realne zagrożenie, Napoleon zwrócił swą uwagę na ich sojuszników, czyli armię austriacką dowodzoną przez Johanna Beaulieu. Dysponował 32 377 piechurami zgrupowanymi w czterech dywizjach: Laharpe'a, Augereau, Massény i Séruriera. Kawaleria podzielona była na dwie dywizje – Kilmaine'a i Beaumonta i liczyła 3520 jeźdźców. Przeciwko tym siłom Beaulieu mógł wystawić łącznie 22 000 żołnierzy. W zaistniałej sytuacji dowódca armii austriackiej zdecydował wycofać się i bronić linii rzeki Pad. Wprowadzony w błąd oczekiwał, że Bonaparte przekroczy rzekę w okolicy Valenzy. Nie spodziewał się, że Francuzi pogwałcą neutralność Księstwa Parmy. By odciąć Austriakom drogę odwrotu do Mediolanu Bonaparte dokonał jednego z najbardziej błyskotliwych manewrów w kampanii, przeprowadzając szybki marsz wzdłuż południowego brzegu Padu i przerzucając most w pobliżu Piacenzy. Austriacy dostrzegli niebezpieczeństwo i rozpoczęli pośpieszny odwrót przez Lodi.