Korzystając z rady udzielonej mu przez jego lekarza (który nie uważał jego bezsenności za ciężki przypadek), by zobaczył „jak wygląda prawdziwe cierpienie”, narrator udał się na spotkanie grupy wsparcia chorych na śmiertelną chorobę. Wysłuchiwanie emocjonalnych zwierzeń umierających ludzi, przyglądanie się ich płaczowi aż w końcu - płakanie w ramionach poznanego tam Boba pomogło mu wreszcie zasnąć. Jednocześnie spowodowało, że zaczął on nałogowo uczęszczać także na spotkania innych grup, m.in. cierpiących na raka jądra, jelita grubego; a także gruźlicę, otępienie, lub mających pasożyty mózgu czy krwi. Pomimo iż nie dolegała mu żadna z tych chorób, nie został przez nikogo przyłapany na swoim oszustwie, dopóki nie spotkał podobnej sobie „turystki” - Marli Singer. Narrator znienawidził ją, bo przez jej obecność; przez to, iż ktoś na sali spotkań wiedział, że oszukuje, nie mógł płakać. Podczas krótkiej konfrontacji podzielili się oni grupami aby nigdy więcej się nie spotkać.