miejsce w wyścigu długodystansowym na MŚ 1978.
Był także siedmiokrotnym mistrzem Polski z rzędu w wyścigu indywidualnym na 4000 m na dochodzenie (1975-1981), a także wicemistrzem (1974) i brązowym medalistą (1983) w tej konkurencji, wicemistrzem Polski w wyścigu długodystansowym (1978) i brązowym medalistą w wyścigu na 1000 m ze startu zatrzymanego (1977).
Starty torowe łączył z wyścigami na szosie. Od 1979 był członkiem polskiej kadry szosowej i natychmiast zdobył swoje najważniejsze laury w karierze sportowej – srebrne medale w wyścigu ze startu wspólnego oraz w drużynowej jeździe na czas na mistrzostwach świata w Valkenburgu w 1979 roku. Nie powtórzył tego sukcesu na igrzyskach olimpijskich w Moskwie w 1980 roku, zajmując w wyścigu drużynowym na 100 km czwarte miejsce. Wyścigu indywidualnego na igrzyskach nie ukończył.
Na szosie sięgnął dwukrotnie po tytuł mistrza Polski – w 1975 w jeździe indywidualnej na czas i w 1979 w jeździe parami (z Januszem Bieńkiem). W tej ostatniej konkurencji był także dwukrotnym wicemistrzem Polski (1974 – z Edwardem Chełminiakiem, 1977 – z J. Soboniem), jeden tytuł wicemistrzowski zdobył w jeździe indywidualnej na czas w 1980.