Libretto do opery opiera się na typowych założeniach opery późnoklasycystycznej (jak w Czarodziejskim flecie Mozarta, Szarlatanie Kurpińskiego). Wodewil zaginął i został odnaleziony dopiero w 1929 roku przez Leona Schillera. Ten nazwał go „polską operą narodową”. Biorąc pod uwagę napiętą sytuację polityczną przed trzecim rozbiorem Polski, tekst jawi się współczesnym znawcom teatru jako mistrzostwo aluzji. W libretcie pojawiają się moralitety, które skrywają typowe elementy niepodległościowe. Na przykład Wawrzyniec w partii mówionej powiada:
„Zyjcie swobodnie, – mnózcie się płodnie, Obyście wase widzieli prawnuki, Obyście od dzisiejsej psewrotnej nauki Dalecy – poćciwe mogli wydać plemię. Uprawiajcie w pocie coła wasą ziemię, Ona jest matką wasą, ona was wyzywi; Nie bądźcie z nikim fałsywi, Kochajcie zawse bliźniego, Nie odpychajcie od dzwi ubogiego. Podzielcie się chudobą s potsebnym sąsiadem, I zyjcie dobrych ludzi psykładem, A Bóg widząc Was godnych udzieli Wam dni swobodnych”
W partiach chóralnych występują słowa „Wolność” i „Całość”. Pojawia się topos „słowiańskiej gościnności” i szlacheckiego „umiłowania poprzestawania na małym” (szczególnie w moralitetowej arii „Nie ci nam dają, którzy są bogaci”).